
Persépolis é a historia autobiográfica da iraní Marjane Satrapi, a historia de como medrou nun réximen fundamentalista islámico que a obrigou a abandoar o seu país.
O comic comeza a partires do ano 1979 cando Marjane ten 10 anos e desde a sua perspectiva infantil é testemuña do cambio social e político que pon fin a mais de 50 anos de reinado do Sha de Persia en Irán e da paso a unha república islámica.
Esta obra foi seleccionada por diversas razóns:
Ser unha obra de calidade avalada polo prestixioso premio do festival de comic galo de Angouleme.
Polo desexo de dar a coñecer aos membros do club as novelas gráficas ás que están pouco acostumados.
Finalmente, polo tema que toca, a situación tanto da sociedade, pero especialmente das mulleres no islam.
Hola!!!
ResponderEliminarMe llamo Thais y soy de cuarto de E.S.0.
Cuando me lei Persépolis me disgustaba la idea de que fuese un cómic,porque no es el tipo de lectura que más me guste, a pesar de eso el libro me pareció muy interesante ya que en él se puede encontrar tanto cultura, como ironía, y tanto diversión como educación.
Bueno eso es todo.
Saludos
Thaïs
Hola me llamo Tamara de 4º de ESO
ResponderEliminarEste libro me pareció muy devertido por que juega con la ironía a pesar de los malos momentos en los que se encuentra.Nos da la oportunidad de apender y divertirnos ala vez.
SALUDOS
Tamara
Hola!!!! soy Estela de 2º de Bach.
ResponderEliminarPersépolis me ha parecido un libro interesante, principalmente porque me ha sacado de la rutina de leer prosa, nunca había leido un cómic con tanto interés y éste ha sido una buena opción para empezar. Para terminar debo decir que la historia política es un poco difícil de seguir pero aún así me ha gustado. Lo recomendaré a todos los que no se lo hayan leído.
Hola, chamome Lorena De Oliveira; de 2º de bacharelato. Este libor pareceume moi interesante, porque aprendín moito sobre a cultura de Irán, por outro lado foi outra maneira de ler, xa que é un cómic e non un libro en prosa.
ResponderEliminarRecomendarei este libro a toda persoa que coñeza.
BKñS: LDO
Hola, son manolo quintana, o profe de ximnasia. Paréceme estupenda a iniciativa de crear un blog para compartir as inquedanzas dos membros do club de lectura. A ver si pouco a pouco as novas tecnoloxías van calando no noso centro e nos sirven para mellorar as relacións e a intercomunicación entre os que formamos parte da comunicade educativa.
ResponderEliminarNorabóa.
Amnistía Internacional está a denunciar a próxima lapidación de once mulleres iranianas. Non lembro que se mencionara este tema no libro.
ResponderEliminarUn dos grandes méritos é evitar o discurso de víctima e coa axuda dos anos que viviu fóra consegue manter algunha distancia dos feitos. Interésame como retrata o intento de envolverse no activismo dos seus pais e... como quere ser profeta.
ResponderEliminarSaúdos a todos/as, son Manolo Sampayo
ResponderEliminarGustoume ainda que máis os gráficos co texto.Destacaría os claroscuros dos debuxos con máis predominio dos oscuros.Ao principio os debuxos parecíanme moi sinxelos pero pouco apouco fun descubrindo que lle da un toque naif ou insenuo propio de unha moza nova.
Boas son Angel, alumno de 1º Bacharelato.En primeiro lugar queria mostrar a miña ledicia pola creacion deste clube e do seu correspondente blogue.Na miña opinion e marabilloso que se reunan tantas persoas con un gusto comun, a lectura.
ResponderEliminarRespecto o libro o principio rexeitaba a idea de un comic tan grande, posto que era o primeiro o que me "enfrontaba".Pero unha vez sumerxido na lectura vinme enganchado tanto pola historia coma polas marabillas feitas simplementes con duas cores.
Esta foi a miña primeira esperiencia cun comic e espero que non sexa a ultima.
Este libro me pareció muy interesante, espeialmente por el contraste entre la sencillez de los dibujos y lo profundo de la historia que se relata, el trasfondo político, el sufrimiento, el miedo... Es impresionante el modo en que la autora nos permite ver esa dura y terrible realidad de Irán durante y después de la revolución islámica a través de un cómic e incluyendo toques de ironía y humor sin resultar cínica. Me llamó igualmente la atención la crueldad infantil de unos nióos que inventan modos de tortura y juegos de guerra, que se mofan del dolor de los familiares de las víctimas y que se revelan ante la represión que sufren día a día. Por último, quería señalar que me identifico con el sentimiento de desarraigo que sufre Marjane cuando vuelve de Austria: ese sentimiento que te hace sentir fuera de lugar en el extranjero y luego en tu propio país porque ya no eres la misma persona que se marchó.
ResponderEliminareste libro me ha parecido muy interesante,porque se habla de una chica muy valiente que se defendio muy temprano,en relacciOn a su pais en aquella êpoca.
ResponderEliminar